niedziela, 25 marca 2018

Trudne początki #1

Otwieram oczy.
Ubieram się.
Znajduję coś na śniadanie.
Zastanawiam się jak przeżyć do jutra.
Rutyna już zżera mnie od środka... Pomału tłamsi i zabija... Nie zawsze tak było... Jeszcze 13 lat temu było zupełnie inaczej...
Ale zacznijmy od początku.
Jestem Ashley.
Rodzina mówiła na mnie Ash...
Czemu mówiła? Cóż... niestety ale nie żyją... Tamci ich dopadli. Mówiąc tamci mam na myśli mutantów powstałych w wyniku wybuchu słońca całkiem sporo lat temu. Przez te 13 lat świat się nie zmienił. Lecz ja się zmieniłam. Stałam się nieufna i skryta. Zaczęłam obawiać się ludzi... Ale może zacznijmy od początku. Przenieśmy się do czasów kiedy miałam 6 lat. Ledwo co odstawałam od ziemi. Razem z rodziną żyłam w niewielkiej wiosce. Mieliśmy niewielkie poletko z warzywami a niedaleko były pozostałości niegdyś wielkiego sadu. Zastanawiam się jakim cudem rośliny to przetrwały... Rodzice opowiadali mi, że po wybuchu nie było tu nic prócz gołej ziemi. A mimo to rośliny się odrodziły. To samo z niektórymi zwierzętami...Podobno nie wyglądają tak samo jak kiedyś ale nie mi to oceniać, bo to nie ja widziałam te dawne zwierzęta. Tego dnia razem z Lucasem biegaliśmy po sadzie bawiąc się bez przeszkód. Ot zwykłe beztroskie dzieciństwo... Niewielkie drzewa robiły nam za tor przeszkód. Jak na 6 lat całkiem szybko biegałam... albo mi się tak przynajmniej zdawało. Wiatr chłostał mnie przyjemnie po twarzy i targał moje rude włosy. Prędkość rozmazywała wszystko co mijałam. Uczucie beztroski mnie wręcz uskrzydlało. Przynajmniej do chwili, w której moja głowa miała bliskie spotkanie z gałęzią jednego z drzew. Z głośnym hukiem padłam na ziemię nie wiedząc co się stało. Przed oczami miałam mroczki a czoło pulsowało nieprzyjemnym bólem. Usiadłam i rozejrzałam się. Widziałam jak Lucas biegł w moją stronę a tuż za nim nasza matka. Mroczki już pomału ustępowały ale ból wydawał się nawet zwiększyć.
- Ale żeś przywaliła w te drzewo! - zaśmiał się radośnie mój brat przez co zarobił w ucho od mamy.
- Nie śmiej się Lucas! Mogło jej się stać coś poważnego! - skarciła go. Moja mama była dość niewielką kobietą. Wszyscy zawsze powtarzali, że wyglądam tak samo jak ona. Może i mieli rację?
Rodzicielka szybko podniosła mnie z ziemi i obejrzała czoło. Z cichym westchnieniem ulgi odstawiła mnie na ziemię i pchnęła w stronę domu.
- Chodźcie na obiad dzieci. Zaraz ojciec wróci i chciał z wami porozmawiać.
Razem z bratem posłusznie poszliśmy w stronę domu. I to wcale nie dlatego, że mama kazała... Po prostu uwielbiamy... uwielbialiśmy jej kuchnię. Zawsze potrafiła zrobić coś z niczego. No i był jeszcze ojciec. Zawsze gdy chciał z nami pogadać to opowiadał nam o swoim dniu. Jakich to rzeczy nie widział albo jakie potwory pokonał! A po opowieściach zawsze był czas na walkę. Lucas był wpatrzony w ojca jak w obrazek. Zawsze powtarzał, że chce być taki jak tata. Z resztą nie tylko on. Sama tak mówiłam... Tata uczył nas jak sobie poradzić z zagrożeniem, mówił kiedy lepiej jest się schować a kiedy walczyć. Uczył nas, że odwrót nigdy nie jest ucieczką. Jest po prostu czekaniem na lepszy moment do ataku.
Po obiedzie wszyscy udaliśmy się do salonu czekając na tatę... On zawsze spóźniał się na obiad. Siedziałam na kolanach mamy jak na gwoździach. Wierciłam się i kręciłam nie mogąc doczekać się na kolejną historię.
Drzwi otworzyły się z hukiem a w nich pojawił się ojciec. Minę miał jednak przerażoną.
- Uciekajcie! Już! - krzyknął i zaczął barykadować drzwi.
- Artur? Co się dzieje? - spytała mama wstając z fotela. Trzymała mnie w ramionach przyciskając do siebie.
- Mutanty. Są ich setki Emmo. Nie damy rady. Musimy uciekać - odparł ojciec biorąc mojego brata na ręce. Ruszył w stronę tylnych drzwi. Tych wychodzących na sad. Mama ruszyła za nim. Biegli przed siebie niosąc mnie i Lucasa. Nad ramieniem mamy widziałam jak te stwory się zbliżają. Widziałam ich zdeformowane twarze, kończyny... Widok, którego nie powinnam wtedy ujrzeć.Widok, który wżarł mi się w pamięć...Byli coraz bliżej a rodzice tracili siły...
Nagle mama się potknęła o wystający korzeń. Upuściła mnie a ja szczęśliwie... A może i nie szczęśliwie... wpadłam do opuszczonej zwierzęcej nory. Próbowałam wyjść gdy usłyszałam krzyki. Krzyki zwiastujące śmierć. Krzyki należące do osób mi bliskich a ja nie mogłam zrobić nic by im pomóc. Chciałam płakać, kopać i wyć z bezsilności... Ale nie mogłam. Leżałam sparaliżowana strachem w tej norze i wsłuchiwałam się w milknące krzyki mojej rodziny.
Nie wiem ile leżałam w tej norze. Dzień? Dwa? Może tydzień? Nie wiem... jednak te krzyki odbijały się echem w mojej głowie jeszcze długie lata.
Gdy w końcu wyszłam z nory na trawie pozostały tylko szczątki w postaci kości i zaschniętej krwi. Nie uroniłam ani jednej łzy. Z ponurą miną i krokiem niemal jak zombie ruszyłam w nieznanym mi kierunku. Dzięki lekcjom ojca wiedziałam jakie rośliny mogę jeść a jakich nie powinnam. Do zmroku zawędrowałam już dość daleko. Jednak brakowało mi sił. Padłam na ziemię zmęczona, głodna i spragniona zastanawiając się co jest po śmierci.
Zamknęłam oczy czekając na to co los mi przyniesie. Nie miałam już sił na nic...
W oddali usłyszałam głos... Kobiecy głos.
Ostatnie co pamiętam to kojący głos mówiący do mnie abym się trzymała...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz