Przewróciłam oczami i prychnęłam. Za kogo on się u licha uważał? Może owszem jestem młoda ale wiele w życiu przeszłam. Ludzie przychodzili i odchodzili... Z nim pewnie będzie to samo. Nie wygląda na kogoś kto chce bawić się w grupy... Rozejrzałam się za miejscem gdzie poleciał mój łuk. Wylądował w krzakach... Jeśli był uszkodzony to jak matkę kocham zabiję drania... To jedyna pamiątka po Ethanie... Podeszłam do krzaków i niemal z czcigodnym oddaniem wyjęłam z niego łuk. Ostrożnie sprawdziłam czy wszystko jest całe po czym na próbę wystrzeliłam jedną strzałę.
- Masz farta, że jest cały - mruknęłam bardziej do siebie niż do niego.
- A jakbym zepsuł to co byś zrobiła krasnoludku? - spytał rozbawiony.
- Primo nie nazywaj mnie krasnoludkiem. Secundo nie chcesz wiedzieć co bym ci zrobiła...- odparłam. Facet każdym swoim atomem mnie po prostu doprowadzał do szału. Niby zechciał się przyłączyć ale patrzył się na mnie jak na najgorszego wroga... Rozumiem brak zaufania... Ale to nie ja próbowałam go zabić. Przyjrzałam się mu uważniej . Był ponad przeciętnie wysoki... i na pewno starszy. Biła od niego pewność siebie i arogancja. Wiedział, że gdyby chciał łatwo mógłby mnie zdominować w walce wręcz jednak obawiał się walki na odległość. Łuki to była moja domena. Westchnęłam cicho i ruszyłam w stronę pobliskiego urwiska. Dalej czułam na sobie przeszywający wzrok przybysza. Zastanawiałam się co zrobi... Pójdzie za mną czy może zostanie tutaj? Odejdzie jak każdy inny czy spróbuje stworzyć grupę? Był dla mnie jedną wielką niewiadomą... Ledwo się nad tym zastanowiłam gdy usłyszałam, jak idzie za mną ostrożnie. Jego kroki były ledwo słyszalne... Nic dziwnego, że za pierwszym razem dałam się podejść. Po prostu nie wiedziałam czego mam wysłuchiwać. W lesie panowała cisza. Wręcz upiorna cisza przerywana tylko naszymi krokami. Nawet wiatr nie szumiał w koronach drzew. Szliśmy w ciszy... Żadne z nas nie odczuwało potrzeby poznawać bliżej tej drugiej osoby. Przynajmniej na razie... Jednak prędzej czy później nastąpi chwila, gdzie będziemy musieli pogadać. Nim się obejrzałam byliśmy już nad urwiskiem. Przed nami pojawiła się pusta przestrzeń zarośnięta przez niewielkie kępki trawy. Im wyżej w stronę urwiska tym wiatr wzmagał na sile. Chciałam pognać w stronę szczytu. Usłyszeć wycie wiatru w uszach... poczuć go na skórze... Obejrzałam się przez ramię. On dalej mnie obserwował... Czułam się jak zwierzyna tropiona przez drapieżniki... Niby była szansa na ucieczkę ale to tylko marzenia... Przyśpieszyłam kroku i już po kilku chwilach stałam na szczycie. Gdy wicher wył a wiatr chłostał mnie po twarzy i szarpał włosami czułam się wolna. Było to jedyne miejsce, które mnie rozluźniało. Potrafiłam zapomnieć tutaj o wszystkim. Widziałam bezkresny horyzont rozciągający się przed moimi oczami. Pod stopami miałam przepaść. Jeden krok w przód i niechybnie bym zginęła. W dole, na samym, samiutkim dnie płynęła niewielka rzeczka... Zbyt mała by uratować skoczka, jednak wystarczająca by w jej okolicy powstała osada...
Alexy?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz