niedziela, 25 marca 2018

Od Alexy'ego

Zbliżała się dwudziesta trzecia noc, od kiedy odszedłem z ostatniego obozu. Niektórzy twierdzą, że nie liczą czasu. To nie prawda, ponieważ każdy na własny sposób go odlicza. Samotny człowiek odlicza dni od spotkania drugiej osoby. Głodujący, od ostatniego posiłku. Ranny ile ma czasu do czasu kiedy zakażenie zeżre go do końca. A osoba pozbawiona grupy, czyli starający się przeżyć w tak parszywych czasach bez pomocy, ile minie czasu aż ktoś go pokona. Ja ostatnią grupę opuściłem dwadzieścia trzy dni temu z bardzo prostego powodu. Były to jednostki wybitnie nieprzystosowane do życia w tak ponurych czasach, a dowódca był zdecydowanie źle dobrany. Był jak dziecko we mgle. Ludzie sami sobie podstawiali nogi w dążeniu do wspólnego celu, co mijało się trochę z celem. Wytrzymałem tam tydzień, ale było to zdecydowanie za długo. Grupa była liczna i głośna. Obawiam się, że głuchy i ślepy byłby w stanie ich odnaleźć. Dlatego wykorzystałem sprzyjający moment i zabrałem się stamtąd. Cóż w tych czasach trzeba myśleć również o sobie, a oni nie zapowiadało się, aby zmienili się. Tak więc rozpocząłem ponownie samotną wędrówkę po przetrwanie. Parę razy miałem nieszczęście natknąć się na obozy mutantów lub mało przyjaźnie nastawionych osób. Całe szczęście udało mi się uniknąć starć z większymi grupami. A czasem, gdy los się do mnie uśmiechnął coś zwędzić z ich kryjówki. Po tym najprędzej poznasz silną grupę. Czy uda ci się niepostrzeżenie wedrzeć na ich „tern” niezauważony. Niestety ostatnio nie miałem tyle szczęścia i zostałem złapany. Udało mi się uciec, ale puścili pościg za mną. Czyżby wrócili do czasów, kiedy złodziejowi złapanemu na kradzieży odcina się rękę? Jeśli tak to po mnie.
W końcu zapanowała ciemność, która zwiastowała kolejną niebezpieczną noc. Bez chwili zastanowienia wdrapałem się na pobliskie drzewo, w celu przenocowania w jego koronie. W obecnej sytuacji było to najlepsze miejsce do przenocowania. Dawało względne schronienie przed zwierzyną, a czasem nawet przed mutantami. Owinąłem się mocniej w koc, który zwinąłem z jakiegoś obozowiska i udałam się w niespokojny sen. Rano obudziły mnie jakieś kroki zbliżające się do miejsca mojego pobytu. Odwinąłem się z ciepłego kokonu i przykucnąłem na gałęzi, przytrzymując się jedną ręką pnia. Zauważyłem zbliżającą się dziewczynę. Miała długie rude włosy, które przysłaniały twarz kiedy czegoś szukała w łukiem w ręku. Wyglądało na to, że poszukuje śladów. Moich z pewnością nie odnajdzie. Lata ucieczki nauczyły mnie jak je maskować przed ludźmi. Naciągnąłem chustkę na twarz, tak aby było widać tylko moje oczy. Przyjrzałem się jeszcze raz dziewczynie przed mną. Była raczej niska, obstawiam, że sporo niższa ode mnie i nie wyglądała na ogromnego siłacza. Ale jak to mówią nie oceniaj książki po okładce. Dziewczyna przechodziła powoli pod drzewem, na którym siedziałem. Wyciągnąłem dwa sztylety, które zdobyłem kiedyś podczas walk i kiedy dziewczyna przeszła tak, że mogłem spokojnie za nią zeskoczyć zrobiłem to lądując za nią. Za nim dziewczyna zorientowała się co się dzieje, wytrąciłem jej łuk z rąk. Stojąc za jej plecami przycisnąłem jeden sztylet do jej szyi, a drugi wycelowałem ostrze w jej brzuch. Musiałem się do niej schylić, ponieważ była sporo niższa.
-Nie próbuj niczego odstawić, bo zrobię z ciebie szaszłyk –warknąłem do jej ucha. -Czego tu szukasz?

Ashley?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz