- Na początek rozważam, czy nie zepchnąć cię na dół za tego krasnoludka - mruknęłam.
- Z tym możesz mieć mały problem... Jestem większy od ciebie - stwierdził rozbawiony.
- Im większy przeciwnik tym głośniej upada na ziemię... A tak naprawdę to zastanawiam się czy tamta dolina była by odpowiednia na obóz. Jednak patrząc od taktycznej strony będziemy kompletnie odsłonięci i narażeni na ataki... Zaś w lesie może być trudno budować domy i ... Kurwa...- jęknęłam siadając na ziemi.
- Kurwy tu jakoś nie widzę...- powiedział patrząc na mnie.
- Ehhh... po prostu szukanie idealnego miejsca jest trudne. Trzeba brać pod uwagę tyle zmiennych... Może i masz rację. Może powinnam się poddać i dać sobie spokój z budowaniem bezpiecznego miejsca... - szepnęłam zduszonym głosem. Spojrzałam w dół przepaści i zamilkłam. Między nami zapanowała cisza. Znowu...
- Nie powinnaś się tak poddawać. Ta dolina wydaje się dobra. Zbudujemy jakieś fortyfikacje i jakoś się uda. - powiedział niepewnym tonem.
- Ta... Postawmy tutaj zamek warowny. Ciebie ogłosimy nadwornym błaznem a mnie królową beznadziei - burknęłam. Już widziałam tę warownie sklejoną z paru desek na krzyż...
~ Weź się w garść kretynko! Nie zmieniaj nastrojów jak popaprana...~ upomniałam się w myślach. Mimowolnie dotknęłam ręką ramienia z bliznami i skrzywiłam się lekko. Przez ułamek sekundy znów poczułam jak ten mutant rozszarpuje moje ciało chcąc zrobić ze mnie obiad. Może powinnam mu powiedzieć o zagrożeniu jakie niosę? Powinnam... Ale wtedy najpewniej odejdzie...
Przed oczami miałam znów pojawił się Jack ze swoim odwiecznym tekstem "Nie masz oczekiwań, nie doznasz rozczarowań".
Taaa... Właśnie. Niczego nie powinnam od niego oczekiwać. Zwłaszcza, że znam tylko jego imię...
- A nie królową błaznów? Ciekawiej brzmi - stwierdził Alexy przerywając ciszę.
- Możliwe... Alexy ja... mhhh... Powinieneś coś wiedzieć zanim na serio stwierdzisz, że chcesz zostać - powiedziałam cicho.
- Niby co takiego? Że jednak jesteś krasnoludkiem?- spytał z wrednym uśmiechem.
- Nie... Po prostu chodzi o to, że jestem podatna na mutację po pewnym... Incydencie... Mogę zmienić się w jedno z tych potworów i ...no wiesz - bąknęłam
Alexy?
< Co ty na to? XD>
poniedziałek, 26 marca 2018
Od Alexy'ego cd Ashley
Obserwowałem bez słowa dziewczynę. Oj ciężki przypadek złośnicy mi się tu trafił. Patrzyłem jak dziewczyna stoi nad urwiskiem rozglądając się dokoła. Okolica jak najbardziej sprzyjała założeniu obozu. Rzeka zapewniłaby nam dostęp do wody, a okoliczny las byłby źródłem pożywienia. Powoli odpuszczałem widząc, że dziewczyna puki co nie planuje nic co mogłoby mi zagrozić. Bądź co bądź to właściwie obca osoba. Nawet nie wiem jak się nazywa.
-Możesz przestać patrzeć się na mnie jak jakiś pedofil? -Powiedziała odwracając się do mnie delikatnie, jednak już łagodnym tonem.
Jej postawa wskazywała, że schodzi powoli z niej napięcie. No cóż... Nie powinienem reagować aż tak agresywnie na nią. W końcu nic takiego nie zrobiła. Ale kiedy depczą ci po piętach stajesz się dużo bardziej drażliwy...
-Oj nie dodawaj sobie do samooceny. W tym momencie okolica jest ciekawsza... Z tego co zauważyłem, zadziałała na ciebie zbawiennie.
-To te miejsce, jakoś pozwala mi się rozluźnić -powiedziała wciąż nie odwracając twarzy. - A ty wiecznie masz kołek w dupie, czy czasem udaje ci się trochę wyluzować?
-Ostatnimi czasy? Tylko wtedy, gdy mam zajęcie -odparłem robiąc krok i lekko zmniejszając dystans między nami.
Cóż skoro mamy tworzyć grupę, muszę jej chodź trochę zaufać. I w moim jak i zapewne w jej przypadku będzie to ciężkie, ale chcemy czy nie trzeba to zrobić. W końcu w relacjach między ludzkich chodzi przede wszystkim o zaufanie. Ale wiem jedno, łatwo nie da sobie wejść na głowę. Chociaż mam wątpliwości, czy wytrzyma na pozycji lidera całkiem sama. Nie jest to proste, a zawsze znajdzie się jakiś skurczybyk, który będzie chciał podważyć autorytet. Ale tym razem raczej nie będę to ja. Wiatr trochę zależał, przechodząc w delikatny podmuch.
-Dobra, krasnoludku... Jaki masz plan? -Zapytałem w końcu, przerywając ponowną ciszę między nami.
-Już ci mówiłam, abyś tak na mnie nie mówił -prychnęła za złością.
Oj czyli wzrost to temat drażliwy. Ważna informacja w razie gdybym chciał jej dopiec. A ja naprawdę lubię to robić.
-Niestety nie wiem jak się nazywasz, więc do tego czasu będziesz krasnoludkiem... Albo rudzielcem.
-Ty cwaniaczku, również zapomniałeś się przedstawić -odparła, po czym dodała. -Jestem Ashley.
-Alexy. Więc jaki masz plan, Ashley?
Ashley?
-Możesz przestać patrzeć się na mnie jak jakiś pedofil? -Powiedziała odwracając się do mnie delikatnie, jednak już łagodnym tonem.
Jej postawa wskazywała, że schodzi powoli z niej napięcie. No cóż... Nie powinienem reagować aż tak agresywnie na nią. W końcu nic takiego nie zrobiła. Ale kiedy depczą ci po piętach stajesz się dużo bardziej drażliwy...
-Oj nie dodawaj sobie do samooceny. W tym momencie okolica jest ciekawsza... Z tego co zauważyłem, zadziałała na ciebie zbawiennie.
-To te miejsce, jakoś pozwala mi się rozluźnić -powiedziała wciąż nie odwracając twarzy. - A ty wiecznie masz kołek w dupie, czy czasem udaje ci się trochę wyluzować?
-Ostatnimi czasy? Tylko wtedy, gdy mam zajęcie -odparłem robiąc krok i lekko zmniejszając dystans między nami.
Cóż skoro mamy tworzyć grupę, muszę jej chodź trochę zaufać. I w moim jak i zapewne w jej przypadku będzie to ciężkie, ale chcemy czy nie trzeba to zrobić. W końcu w relacjach między ludzkich chodzi przede wszystkim o zaufanie. Ale wiem jedno, łatwo nie da sobie wejść na głowę. Chociaż mam wątpliwości, czy wytrzyma na pozycji lidera całkiem sama. Nie jest to proste, a zawsze znajdzie się jakiś skurczybyk, który będzie chciał podważyć autorytet. Ale tym razem raczej nie będę to ja. Wiatr trochę zależał, przechodząc w delikatny podmuch.
-Dobra, krasnoludku... Jaki masz plan? -Zapytałem w końcu, przerywając ponowną ciszę między nami.
-Już ci mówiłam, abyś tak na mnie nie mówił -prychnęła za złością.
Oj czyli wzrost to temat drażliwy. Ważna informacja w razie gdybym chciał jej dopiec. A ja naprawdę lubię to robić.
-Niestety nie wiem jak się nazywasz, więc do tego czasu będziesz krasnoludkiem... Albo rudzielcem.
-Ty cwaniaczku, również zapomniałeś się przedstawić -odparła, po czym dodała. -Jestem Ashley.
-Alexy. Więc jaki masz plan, Ashley?
Ashley?
niedziela, 25 marca 2018
Od Ashley cd Alexy'ego
Przewróciłam oczami i prychnęłam. Za kogo on się u licha uważał? Może owszem jestem młoda ale wiele w życiu przeszłam. Ludzie przychodzili i odchodzili... Z nim pewnie będzie to samo. Nie wygląda na kogoś kto chce bawić się w grupy... Rozejrzałam się za miejscem gdzie poleciał mój łuk. Wylądował w krzakach... Jeśli był uszkodzony to jak matkę kocham zabiję drania... To jedyna pamiątka po Ethanie... Podeszłam do krzaków i niemal z czcigodnym oddaniem wyjęłam z niego łuk. Ostrożnie sprawdziłam czy wszystko jest całe po czym na próbę wystrzeliłam jedną strzałę.
- Masz farta, że jest cały - mruknęłam bardziej do siebie niż do niego.
- A jakbym zepsuł to co byś zrobiła krasnoludku? - spytał rozbawiony.
- Primo nie nazywaj mnie krasnoludkiem. Secundo nie chcesz wiedzieć co bym ci zrobiła...- odparłam. Facet każdym swoim atomem mnie po prostu doprowadzał do szału. Niby zechciał się przyłączyć ale patrzył się na mnie jak na najgorszego wroga... Rozumiem brak zaufania... Ale to nie ja próbowałam go zabić. Przyjrzałam się mu uważniej . Był ponad przeciętnie wysoki... i na pewno starszy. Biła od niego pewność siebie i arogancja. Wiedział, że gdyby chciał łatwo mógłby mnie zdominować w walce wręcz jednak obawiał się walki na odległość. Łuki to była moja domena. Westchnęłam cicho i ruszyłam w stronę pobliskiego urwiska. Dalej czułam na sobie przeszywający wzrok przybysza. Zastanawiałam się co zrobi... Pójdzie za mną czy może zostanie tutaj? Odejdzie jak każdy inny czy spróbuje stworzyć grupę? Był dla mnie jedną wielką niewiadomą... Ledwo się nad tym zastanowiłam gdy usłyszałam, jak idzie za mną ostrożnie. Jego kroki były ledwo słyszalne... Nic dziwnego, że za pierwszym razem dałam się podejść. Po prostu nie wiedziałam czego mam wysłuchiwać. W lesie panowała cisza. Wręcz upiorna cisza przerywana tylko naszymi krokami. Nawet wiatr nie szumiał w koronach drzew. Szliśmy w ciszy... Żadne z nas nie odczuwało potrzeby poznawać bliżej tej drugiej osoby. Przynajmniej na razie... Jednak prędzej czy później nastąpi chwila, gdzie będziemy musieli pogadać. Nim się obejrzałam byliśmy już nad urwiskiem. Przed nami pojawiła się pusta przestrzeń zarośnięta przez niewielkie kępki trawy. Im wyżej w stronę urwiska tym wiatr wzmagał na sile. Chciałam pognać w stronę szczytu. Usłyszeć wycie wiatru w uszach... poczuć go na skórze... Obejrzałam się przez ramię. On dalej mnie obserwował... Czułam się jak zwierzyna tropiona przez drapieżniki... Niby była szansa na ucieczkę ale to tylko marzenia... Przyśpieszyłam kroku i już po kilku chwilach stałam na szczycie. Gdy wicher wył a wiatr chłostał mnie po twarzy i szarpał włosami czułam się wolna. Było to jedyne miejsce, które mnie rozluźniało. Potrafiłam zapomnieć tutaj o wszystkim. Widziałam bezkresny horyzont rozciągający się przed moimi oczami. Pod stopami miałam przepaść. Jeden krok w przód i niechybnie bym zginęła. W dole, na samym, samiutkim dnie płynęła niewielka rzeczka... Zbyt mała by uratować skoczka, jednak wystarczająca by w jej okolicy powstała osada...
Alexy?
- Masz farta, że jest cały - mruknęłam bardziej do siebie niż do niego.
- A jakbym zepsuł to co byś zrobiła krasnoludku? - spytał rozbawiony.
- Primo nie nazywaj mnie krasnoludkiem. Secundo nie chcesz wiedzieć co bym ci zrobiła...- odparłam. Facet każdym swoim atomem mnie po prostu doprowadzał do szału. Niby zechciał się przyłączyć ale patrzył się na mnie jak na najgorszego wroga... Rozumiem brak zaufania... Ale to nie ja próbowałam go zabić. Przyjrzałam się mu uważniej . Był ponad przeciętnie wysoki... i na pewno starszy. Biła od niego pewność siebie i arogancja. Wiedział, że gdyby chciał łatwo mógłby mnie zdominować w walce wręcz jednak obawiał się walki na odległość. Łuki to była moja domena. Westchnęłam cicho i ruszyłam w stronę pobliskiego urwiska. Dalej czułam na sobie przeszywający wzrok przybysza. Zastanawiałam się co zrobi... Pójdzie za mną czy może zostanie tutaj? Odejdzie jak każdy inny czy spróbuje stworzyć grupę? Był dla mnie jedną wielką niewiadomą... Ledwo się nad tym zastanowiłam gdy usłyszałam, jak idzie za mną ostrożnie. Jego kroki były ledwo słyszalne... Nic dziwnego, że za pierwszym razem dałam się podejść. Po prostu nie wiedziałam czego mam wysłuchiwać. W lesie panowała cisza. Wręcz upiorna cisza przerywana tylko naszymi krokami. Nawet wiatr nie szumiał w koronach drzew. Szliśmy w ciszy... Żadne z nas nie odczuwało potrzeby poznawać bliżej tej drugiej osoby. Przynajmniej na razie... Jednak prędzej czy później nastąpi chwila, gdzie będziemy musieli pogadać. Nim się obejrzałam byliśmy już nad urwiskiem. Przed nami pojawiła się pusta przestrzeń zarośnięta przez niewielkie kępki trawy. Im wyżej w stronę urwiska tym wiatr wzmagał na sile. Chciałam pognać w stronę szczytu. Usłyszeć wycie wiatru w uszach... poczuć go na skórze... Obejrzałam się przez ramię. On dalej mnie obserwował... Czułam się jak zwierzyna tropiona przez drapieżniki... Niby była szansa na ucieczkę ale to tylko marzenia... Przyśpieszyłam kroku i już po kilku chwilach stałam na szczycie. Gdy wicher wył a wiatr chłostał mnie po twarzy i szarpał włosami czułam się wolna. Było to jedyne miejsce, które mnie rozluźniało. Potrafiłam zapomnieć tutaj o wszystkim. Widziałam bezkresny horyzont rozciągający się przed moimi oczami. Pod stopami miałam przepaść. Jeden krok w przód i niechybnie bym zginęła. W dole, na samym, samiutkim dnie płynęła niewielka rzeczka... Zbyt mała by uratować skoczka, jednak wystarczająca by w jej okolicy powstała osada...
Alexy?
Od Alexy'ego cd Ashley
Zabrałem ostrze z jej brzucha, będąc wciąż przygotowany na jej ewentualny atak.
-Byłabyś raczej słabym bogiem. Poza tym modlitwy do bogini głupoty mijają się z celem przetrwania, to pierwsze, a po drugie jest jej wystarczająco na świecie.
-Mówisz to z własnego przykładu? -Powiedziała z sarkazmem.
-No twoim miejscu uważałbym co mówię, bo to jednak ty masz nóż na gardle, kotku -odparłem jedynie.
Zabrałem drugi sztylet i schowałem oba ostrza. Szkoda marnować, tak cenne rzeczy. Stanąłem przed dziewczyną uważnie jej się przyglądając. Dobra rozumiem, że żyjemy w czasach, gdzie dożycie trzydziestki na powierzchni graniczy z cudem, ale taka mało lata chce się brać za dowodzenie obozem. A co się wiąże również z tym kierowanie jednostkami ludzkimi. Przecież zeżrą ją żywcem. Mimo udawanego wyluzowania uważnie obserwowałem każdy jej ruch, czy przypadkiem nie sięga po broń. Dziewczyna zirytowała się w końcu moim gapieniem się w ciszy i wypaliła.
-A ty długo masz zamiar jeszcze się tak gapić bezsensu? Co dostrzegasz jakąś drugą głębię czy co?
-Nie obserwuję poprostu nadaktywną wiewiórkę, która myśli, że skoro trochę widać nią znad trawy to wie wszystko najlepiej -już otwierała usta, aby coś powiedzieć jednak szybko jej przerwałem. -Ilu masz ludzi? -Zapytałem obserwując ją.
-Przecież mówiłam że próbuję. Jestem puki co tylko ja.
-A co masz ludziom do zaoferowania?
-No... ten... -zaczęła rozglądając się dokoła.
Alex daj sobie spokój. Ta dziewczyna nie jest chyba świadoma w co chce się wpakować. Plus jest taki, że można zorganizować grupę, która może mieć chodź minimalne szanse na przeżycie. Tylko wątpię aby sama dała radę... Nawet nie próbuj się w to wpakować... Miałem dość anarchicznych działań obozów oraz brak współpracy. Tu można by było próbować stworzyć jakąś zgraną całość...
-Dobra krasnalu. Mogę pomóc ci w ogarnianiu tego cyrku...
-Ale ja nie proszę cię o pomoc. Za kogo ty się masz, żeby mi rozkazywać -prychnęła zakładając ręce na pierś.
Ściągnąłem chustę z twarzy i spojrzałem na nią unosząc brew.
-Słuchaj mów sobie co chcesz, ale i tak wiem, że potrzebujesz pomocy. A wierz mi lub nie wie jak musi działać grupa, aby miała minimalne szanse na przeżycie...
Ashley?
-Byłabyś raczej słabym bogiem. Poza tym modlitwy do bogini głupoty mijają się z celem przetrwania, to pierwsze, a po drugie jest jej wystarczająco na świecie.
-Mówisz to z własnego przykładu? -Powiedziała z sarkazmem.
-No twoim miejscu uważałbym co mówię, bo to jednak ty masz nóż na gardle, kotku -odparłem jedynie.
Zabrałem drugi sztylet i schowałem oba ostrza. Szkoda marnować, tak cenne rzeczy. Stanąłem przed dziewczyną uważnie jej się przyglądając. Dobra rozumiem, że żyjemy w czasach, gdzie dożycie trzydziestki na powierzchni graniczy z cudem, ale taka mało lata chce się brać za dowodzenie obozem. A co się wiąże również z tym kierowanie jednostkami ludzkimi. Przecież zeżrą ją żywcem. Mimo udawanego wyluzowania uważnie obserwowałem każdy jej ruch, czy przypadkiem nie sięga po broń. Dziewczyna zirytowała się w końcu moim gapieniem się w ciszy i wypaliła.
-A ty długo masz zamiar jeszcze się tak gapić bezsensu? Co dostrzegasz jakąś drugą głębię czy co?
-Nie obserwuję poprostu nadaktywną wiewiórkę, która myśli, że skoro trochę widać nią znad trawy to wie wszystko najlepiej -już otwierała usta, aby coś powiedzieć jednak szybko jej przerwałem. -Ilu masz ludzi? -Zapytałem obserwując ją.
-Przecież mówiłam że próbuję. Jestem puki co tylko ja.
-A co masz ludziom do zaoferowania?
-No... ten... -zaczęła rozglądając się dokoła.
Alex daj sobie spokój. Ta dziewczyna nie jest chyba świadoma w co chce się wpakować. Plus jest taki, że można zorganizować grupę, która może mieć chodź minimalne szanse na przeżycie. Tylko wątpię aby sama dała radę... Nawet nie próbuj się w to wpakować... Miałem dość anarchicznych działań obozów oraz brak współpracy. Tu można by było próbować stworzyć jakąś zgraną całość...
-Dobra krasnalu. Mogę pomóc ci w ogarnianiu tego cyrku...
-Ale ja nie proszę cię o pomoc. Za kogo ty się masz, żeby mi rozkazywać -prychnęła zakładając ręce na pierś.
Ściągnąłem chustę z twarzy i spojrzałem na nią unosząc brew.
-Słuchaj mów sobie co chcesz, ale i tak wiem, że potrzebujesz pomocy. A wierz mi lub nie wie jak musi działać grupa, aby miała minimalne szanse na przeżycie...
Ashley?
Od Ashley cd Alexy'ego
Zaklęłam pod nosem na własną nieostrożność. Zbyt długo byłam sama i przyzwyczaiłam się do braku ludzi w tej okolicy... Niech go szlak...
- Pewnego idioty co chce mnie podziurawić - prychnęłam
- Nie pogrywaj sobie ze mną i odpowiadaj - syknął ponownie.
- Tak się składa, że wtargnąłeś na mój teren mości Szaszłyku - zakpiłam. Zazwyczaj staram się rozmawiać pokojowo ale trudno być pacyfistą jak ma się nóż na gardle... Plusem było to, że on był cholernie wysoki.. Mogłam się łatwo wywinąć ale ryzykowała bym dość poważną raną gdzie przyznam szczerze wolała bym uniknąć.
- Jakoś nie widziałem tablic informujących - odparł sarkastycznie.
- Do chuja pana skąd mam ci wytrzasnąć tablice na tym cholernym zadupiu?!-krzyknęłam. Wiem... Nie powinnam... Wiem, mogą zlecieć się tu mutanty... Ale co ja poradzę na to, że mam gorszy dzień? To był jeden z tych dni, gdzie żyłam na siłę. Jeden z tych dni w których krwawe wspomnienia nie dawały mi spokoju. W głowie huczało mi od krzyków... tamtych krzyków. Poczułam jak pod powiekami zbierają się łzy. Zamrugałam szybko aby je odegnać ale niezbyt to pomogło. Poczułam jak facet przyciska bardziej ostrza pokazując, że to on tutaj dominuje. Zaryzykowałam i wzięłam głębszy oddech by zebrać myśli i przeanalizować fakty. Może by tu zacząć od plusów i minusów...
Minus... On ma mnie w szachu
Minus... Pewnie jest silniejszy
Minus... Nikt mi nie pomoże
Plus... Musi się schylać aby mnie tak trzymać... Pewnie jest mu cholernie niewygodnie i nie wytrzyma tak za długo. Ale czy zwlekanie nie pogorszy mojej i tak już marnej sytuacji?
Ughhh... Czemu zawsze jest więcej minusów?!
- Halo! Mówiłem coś do ciebie! - wyrwał mnie z zamyślenia jego głos.
- Mmm.. Co? Sorry ale nie słucham głupiego pierdzielenia - mruknęłam już z mniejszym zapałem.
- Co ty tutaj robisz skoro to jest takie zadupie? - spytał chyba po raz... któryś... Bo serio nie słuchałam go wcześniej...
- Teraz? Stoję bo jakiś kurwiszon od siedmiu boleści mnie próbuje ukatrupić. A co? Nie widać? - spytałam siląc się na niewinny głos.
- Nie pogrywaj sobie bo nie mam ochoty na żarty. - zagroził.
- Próbuję założyć schronienie dla ludzi... Tych dobrych ludzi... No ewentualnie przytułek dla zbłąkanych owieczek i założę nową religię gdzie będę główną boginią - stwierdziłam. Z tą religią to był blef... Ale ciekawa jestem jaką ma teraz minę...
Alexy?
< Będziesz czcił swoją boginię? B) XDD >
- Pewnego idioty co chce mnie podziurawić - prychnęłam
- Nie pogrywaj sobie ze mną i odpowiadaj - syknął ponownie.
- Tak się składa, że wtargnąłeś na mój teren mości Szaszłyku - zakpiłam. Zazwyczaj staram się rozmawiać pokojowo ale trudno być pacyfistą jak ma się nóż na gardle... Plusem było to, że on był cholernie wysoki.. Mogłam się łatwo wywinąć ale ryzykowała bym dość poważną raną gdzie przyznam szczerze wolała bym uniknąć.
- Jakoś nie widziałem tablic informujących - odparł sarkastycznie.
- Do chuja pana skąd mam ci wytrzasnąć tablice na tym cholernym zadupiu?!-krzyknęłam. Wiem... Nie powinnam... Wiem, mogą zlecieć się tu mutanty... Ale co ja poradzę na to, że mam gorszy dzień? To był jeden z tych dni, gdzie żyłam na siłę. Jeden z tych dni w których krwawe wspomnienia nie dawały mi spokoju. W głowie huczało mi od krzyków... tamtych krzyków. Poczułam jak pod powiekami zbierają się łzy. Zamrugałam szybko aby je odegnać ale niezbyt to pomogło. Poczułam jak facet przyciska bardziej ostrza pokazując, że to on tutaj dominuje. Zaryzykowałam i wzięłam głębszy oddech by zebrać myśli i przeanalizować fakty. Może by tu zacząć od plusów i minusów...
Minus... On ma mnie w szachu
Minus... Pewnie jest silniejszy
Minus... Nikt mi nie pomoże
Plus... Musi się schylać aby mnie tak trzymać... Pewnie jest mu cholernie niewygodnie i nie wytrzyma tak za długo. Ale czy zwlekanie nie pogorszy mojej i tak już marnej sytuacji?
Ughhh... Czemu zawsze jest więcej minusów?!
- Halo! Mówiłem coś do ciebie! - wyrwał mnie z zamyślenia jego głos.
- Mmm.. Co? Sorry ale nie słucham głupiego pierdzielenia - mruknęłam już z mniejszym zapałem.
- Co ty tutaj robisz skoro to jest takie zadupie? - spytał chyba po raz... któryś... Bo serio nie słuchałam go wcześniej...
- Teraz? Stoję bo jakiś kurwiszon od siedmiu boleści mnie próbuje ukatrupić. A co? Nie widać? - spytałam siląc się na niewinny głos.
- Nie pogrywaj sobie bo nie mam ochoty na żarty. - zagroził.
- Próbuję założyć schronienie dla ludzi... Tych dobrych ludzi... No ewentualnie przytułek dla zbłąkanych owieczek i założę nową religię gdzie będę główną boginią - stwierdziłam. Z tą religią to był blef... Ale ciekawa jestem jaką ma teraz minę...
Alexy?
< Będziesz czcił swoją boginię? B) XDD >
Od Alexy'ego
Zbliżała się dwudziesta trzecia noc, od kiedy odszedłem z ostatniego obozu. Niektórzy twierdzą, że nie liczą czasu. To nie prawda, ponieważ każdy na własny sposób go odlicza. Samotny człowiek odlicza dni od spotkania drugiej osoby. Głodujący, od ostatniego posiłku. Ranny ile ma czasu do czasu kiedy zakażenie zeżre go do końca. A osoba pozbawiona grupy, czyli starający się przeżyć w tak parszywych czasach bez pomocy, ile minie czasu aż ktoś go pokona. Ja ostatnią grupę opuściłem dwadzieścia trzy dni temu z bardzo prostego powodu. Były to jednostki wybitnie nieprzystosowane do życia w tak ponurych czasach, a dowódca był zdecydowanie źle dobrany. Był jak dziecko we mgle. Ludzie sami sobie podstawiali nogi w dążeniu do wspólnego celu, co mijało się trochę z celem. Wytrzymałem tam tydzień, ale było to zdecydowanie za długo. Grupa była liczna i głośna. Obawiam się, że głuchy i ślepy byłby w stanie ich odnaleźć. Dlatego wykorzystałem sprzyjający moment i zabrałem się stamtąd. Cóż w tych czasach trzeba myśleć również o sobie, a oni nie zapowiadało się, aby zmienili się. Tak więc rozpocząłem ponownie samotną wędrówkę po przetrwanie. Parę razy miałem nieszczęście natknąć się na obozy mutantów lub mało przyjaźnie nastawionych osób. Całe szczęście udało mi się uniknąć starć z większymi grupami. A czasem, gdy los się do mnie uśmiechnął coś zwędzić z ich kryjówki. Po tym najprędzej poznasz silną grupę. Czy uda ci się niepostrzeżenie wedrzeć na ich „tern” niezauważony. Niestety ostatnio nie miałem tyle szczęścia i zostałem złapany. Udało mi się uciec, ale puścili pościg za mną. Czyżby wrócili do czasów, kiedy złodziejowi złapanemu na kradzieży odcina się rękę? Jeśli tak to po mnie.
W końcu zapanowała ciemność, która zwiastowała kolejną niebezpieczną noc. Bez chwili zastanowienia wdrapałem się na pobliskie drzewo, w celu przenocowania w jego koronie. W obecnej sytuacji było to najlepsze miejsce do przenocowania. Dawało względne schronienie przed zwierzyną, a czasem nawet przed mutantami. Owinąłem się mocniej w koc, który zwinąłem z jakiegoś obozowiska i udałam się w niespokojny sen. Rano obudziły mnie jakieś kroki zbliżające się do miejsca mojego pobytu. Odwinąłem się z ciepłego kokonu i przykucnąłem na gałęzi, przytrzymując się jedną ręką pnia. Zauważyłem zbliżającą się dziewczynę. Miała długie rude włosy, które przysłaniały twarz kiedy czegoś szukała w łukiem w ręku. Wyglądało na to, że poszukuje śladów. Moich z pewnością nie odnajdzie. Lata ucieczki nauczyły mnie jak je maskować przed ludźmi. Naciągnąłem chustkę na twarz, tak aby było widać tylko moje oczy. Przyjrzałem się jeszcze raz dziewczynie przed mną. Była raczej niska, obstawiam, że sporo niższa ode mnie i nie wyglądała na ogromnego siłacza. Ale jak to mówią nie oceniaj książki po okładce. Dziewczyna przechodziła powoli pod drzewem, na którym siedziałem. Wyciągnąłem dwa sztylety, które zdobyłem kiedyś podczas walk i kiedy dziewczyna przeszła tak, że mogłem spokojnie za nią zeskoczyć zrobiłem to lądując za nią. Za nim dziewczyna zorientowała się co się dzieje, wytrąciłem jej łuk z rąk. Stojąc za jej plecami przycisnąłem jeden sztylet do jej szyi, a drugi wycelowałem ostrze w jej brzuch. Musiałem się do niej schylić, ponieważ była sporo niższa.
-Nie próbuj niczego odstawić, bo zrobię z ciebie szaszłyk –warknąłem do jej ucha. -Czego tu szukasz?
Ashley?
W końcu zapanowała ciemność, która zwiastowała kolejną niebezpieczną noc. Bez chwili zastanowienia wdrapałem się na pobliskie drzewo, w celu przenocowania w jego koronie. W obecnej sytuacji było to najlepsze miejsce do przenocowania. Dawało względne schronienie przed zwierzyną, a czasem nawet przed mutantami. Owinąłem się mocniej w koc, który zwinąłem z jakiegoś obozowiska i udałam się w niespokojny sen. Rano obudziły mnie jakieś kroki zbliżające się do miejsca mojego pobytu. Odwinąłem się z ciepłego kokonu i przykucnąłem na gałęzi, przytrzymując się jedną ręką pnia. Zauważyłem zbliżającą się dziewczynę. Miała długie rude włosy, które przysłaniały twarz kiedy czegoś szukała w łukiem w ręku. Wyglądało na to, że poszukuje śladów. Moich z pewnością nie odnajdzie. Lata ucieczki nauczyły mnie jak je maskować przed ludźmi. Naciągnąłem chustkę na twarz, tak aby było widać tylko moje oczy. Przyjrzałem się jeszcze raz dziewczynie przed mną. Była raczej niska, obstawiam, że sporo niższa ode mnie i nie wyglądała na ogromnego siłacza. Ale jak to mówią nie oceniaj książki po okładce. Dziewczyna przechodziła powoli pod drzewem, na którym siedziałem. Wyciągnąłem dwa sztylety, które zdobyłem kiedyś podczas walk i kiedy dziewczyna przeszła tak, że mogłem spokojnie za nią zeskoczyć zrobiłem to lądując za nią. Za nim dziewczyna zorientowała się co się dzieje, wytrąciłem jej łuk z rąk. Stojąc za jej plecami przycisnąłem jeden sztylet do jej szyi, a drugi wycelowałem ostrze w jej brzuch. Musiałem się do niej schylić, ponieważ była sporo niższa.
-Nie próbuj niczego odstawić, bo zrobię z ciebie szaszłyk –warknąłem do jej ucha. -Czego tu szukasz?
Ashley?
Trudne początki #1
Otwieram oczy.
Ubieram się.
Znajduję coś na śniadanie.
Zastanawiam się jak przeżyć do jutra.
Rutyna już zżera mnie od środka... Pomału tłamsi i zabija... Nie zawsze tak było... Jeszcze 13 lat temu było zupełnie inaczej...
Ale zacznijmy od początku.
Jestem Ashley.
Rodzina mówiła na mnie Ash...
Czemu mówiła? Cóż... niestety ale nie żyją... Tamci ich dopadli. Mówiąc tamci mam na myśli mutantów powstałych w wyniku wybuchu słońca całkiem sporo lat temu. Przez te 13 lat świat się nie zmienił. Lecz ja się zmieniłam. Stałam się nieufna i skryta. Zaczęłam obawiać się ludzi... Ale może zacznijmy od początku. Przenieśmy się do czasów kiedy miałam 6 lat. Ledwo co odstawałam od ziemi. Razem z rodziną żyłam w niewielkiej wiosce. Mieliśmy niewielkie poletko z warzywami a niedaleko były pozostałości niegdyś wielkiego sadu. Zastanawiam się jakim cudem rośliny to przetrwały... Rodzice opowiadali mi, że po wybuchu nie było tu nic prócz gołej ziemi. A mimo to rośliny się odrodziły. To samo z niektórymi zwierzętami...Podobno nie wyglądają tak samo jak kiedyś ale nie mi to oceniać, bo to nie ja widziałam te dawne zwierzęta. Tego dnia razem z Lucasem biegaliśmy po sadzie bawiąc się bez przeszkód. Ot zwykłe beztroskie dzieciństwo... Niewielkie drzewa robiły nam za tor przeszkód. Jak na 6 lat całkiem szybko biegałam... albo mi się tak przynajmniej zdawało. Wiatr chłostał mnie przyjemnie po twarzy i targał moje rude włosy. Prędkość rozmazywała wszystko co mijałam. Uczucie beztroski mnie wręcz uskrzydlało. Przynajmniej do chwili, w której moja głowa miała bliskie spotkanie z gałęzią jednego z drzew. Z głośnym hukiem padłam na ziemię nie wiedząc co się stało. Przed oczami miałam mroczki a czoło pulsowało nieprzyjemnym bólem. Usiadłam i rozejrzałam się. Widziałam jak Lucas biegł w moją stronę a tuż za nim nasza matka. Mroczki już pomału ustępowały ale ból wydawał się nawet zwiększyć.
- Ale żeś przywaliła w te drzewo! - zaśmiał się radośnie mój brat przez co zarobił w ucho od mamy.
- Nie śmiej się Lucas! Mogło jej się stać coś poważnego! - skarciła go. Moja mama była dość niewielką kobietą. Wszyscy zawsze powtarzali, że wyglądam tak samo jak ona. Może i mieli rację?
Rodzicielka szybko podniosła mnie z ziemi i obejrzała czoło. Z cichym westchnieniem ulgi odstawiła mnie na ziemię i pchnęła w stronę domu.
- Chodźcie na obiad dzieci. Zaraz ojciec wróci i chciał z wami porozmawiać.
Razem z bratem posłusznie poszliśmy w stronę domu. I to wcale nie dlatego, że mama kazała... Po prostu uwielbiamy... uwielbialiśmy jej kuchnię. Zawsze potrafiła zrobić coś z niczego. No i był jeszcze ojciec. Zawsze gdy chciał z nami pogadać to opowiadał nam o swoim dniu. Jakich to rzeczy nie widział albo jakie potwory pokonał! A po opowieściach zawsze był czas na walkę. Lucas był wpatrzony w ojca jak w obrazek. Zawsze powtarzał, że chce być taki jak tata. Z resztą nie tylko on. Sama tak mówiłam... Tata uczył nas jak sobie poradzić z zagrożeniem, mówił kiedy lepiej jest się schować a kiedy walczyć. Uczył nas, że odwrót nigdy nie jest ucieczką. Jest po prostu czekaniem na lepszy moment do ataku.
Po obiedzie wszyscy udaliśmy się do salonu czekając na tatę... On zawsze spóźniał się na obiad. Siedziałam na kolanach mamy jak na gwoździach. Wierciłam się i kręciłam nie mogąc doczekać się na kolejną historię.
Drzwi otworzyły się z hukiem a w nich pojawił się ojciec. Minę miał jednak przerażoną.
- Uciekajcie! Już! - krzyknął i zaczął barykadować drzwi.
- Artur? Co się dzieje? - spytała mama wstając z fotela. Trzymała mnie w ramionach przyciskając do siebie.
- Mutanty. Są ich setki Emmo. Nie damy rady. Musimy uciekać - odparł ojciec biorąc mojego brata na ręce. Ruszył w stronę tylnych drzwi. Tych wychodzących na sad. Mama ruszyła za nim. Biegli przed siebie niosąc mnie i Lucasa. Nad ramieniem mamy widziałam jak te stwory się zbliżają. Widziałam ich zdeformowane twarze, kończyny... Widok, którego nie powinnam wtedy ujrzeć.Widok, który wżarł mi się w pamięć...Byli coraz bliżej a rodzice tracili siły...
Nagle mama się potknęła o wystający korzeń. Upuściła mnie a ja szczęśliwie... A może i nie szczęśliwie... wpadłam do opuszczonej zwierzęcej nory. Próbowałam wyjść gdy usłyszałam krzyki. Krzyki zwiastujące śmierć. Krzyki należące do osób mi bliskich a ja nie mogłam zrobić nic by im pomóc. Chciałam płakać, kopać i wyć z bezsilności... Ale nie mogłam. Leżałam sparaliżowana strachem w tej norze i wsłuchiwałam się w milknące krzyki mojej rodziny.
Nie wiem ile leżałam w tej norze. Dzień? Dwa? Może tydzień? Nie wiem... jednak te krzyki odbijały się echem w mojej głowie jeszcze długie lata.
Gdy w końcu wyszłam z nory na trawie pozostały tylko szczątki w postaci kości i zaschniętej krwi. Nie uroniłam ani jednej łzy. Z ponurą miną i krokiem niemal jak zombie ruszyłam w nieznanym mi kierunku. Dzięki lekcjom ojca wiedziałam jakie rośliny mogę jeść a jakich nie powinnam. Do zmroku zawędrowałam już dość daleko. Jednak brakowało mi sił. Padłam na ziemię zmęczona, głodna i spragniona zastanawiając się co jest po śmierci.
Zamknęłam oczy czekając na to co los mi przyniesie. Nie miałam już sił na nic...
W oddali usłyszałam głos... Kobiecy głos.
Ostatnie co pamiętam to kojący głos mówiący do mnie abym się trzymała...
Ubieram się.
Znajduję coś na śniadanie.
Zastanawiam się jak przeżyć do jutra.
Rutyna już zżera mnie od środka... Pomału tłamsi i zabija... Nie zawsze tak było... Jeszcze 13 lat temu było zupełnie inaczej...
Ale zacznijmy od początku.
Jestem Ashley.
Rodzina mówiła na mnie Ash...
Czemu mówiła? Cóż... niestety ale nie żyją... Tamci ich dopadli. Mówiąc tamci mam na myśli mutantów powstałych w wyniku wybuchu słońca całkiem sporo lat temu. Przez te 13 lat świat się nie zmienił. Lecz ja się zmieniłam. Stałam się nieufna i skryta. Zaczęłam obawiać się ludzi... Ale może zacznijmy od początku. Przenieśmy się do czasów kiedy miałam 6 lat. Ledwo co odstawałam od ziemi. Razem z rodziną żyłam w niewielkiej wiosce. Mieliśmy niewielkie poletko z warzywami a niedaleko były pozostałości niegdyś wielkiego sadu. Zastanawiam się jakim cudem rośliny to przetrwały... Rodzice opowiadali mi, że po wybuchu nie było tu nic prócz gołej ziemi. A mimo to rośliny się odrodziły. To samo z niektórymi zwierzętami...Podobno nie wyglądają tak samo jak kiedyś ale nie mi to oceniać, bo to nie ja widziałam te dawne zwierzęta. Tego dnia razem z Lucasem biegaliśmy po sadzie bawiąc się bez przeszkód. Ot zwykłe beztroskie dzieciństwo... Niewielkie drzewa robiły nam za tor przeszkód. Jak na 6 lat całkiem szybko biegałam... albo mi się tak przynajmniej zdawało. Wiatr chłostał mnie przyjemnie po twarzy i targał moje rude włosy. Prędkość rozmazywała wszystko co mijałam. Uczucie beztroski mnie wręcz uskrzydlało. Przynajmniej do chwili, w której moja głowa miała bliskie spotkanie z gałęzią jednego z drzew. Z głośnym hukiem padłam na ziemię nie wiedząc co się stało. Przed oczami miałam mroczki a czoło pulsowało nieprzyjemnym bólem. Usiadłam i rozejrzałam się. Widziałam jak Lucas biegł w moją stronę a tuż za nim nasza matka. Mroczki już pomału ustępowały ale ból wydawał się nawet zwiększyć.
- Ale żeś przywaliła w te drzewo! - zaśmiał się radośnie mój brat przez co zarobił w ucho od mamy.
- Nie śmiej się Lucas! Mogło jej się stać coś poważnego! - skarciła go. Moja mama była dość niewielką kobietą. Wszyscy zawsze powtarzali, że wyglądam tak samo jak ona. Może i mieli rację?
Rodzicielka szybko podniosła mnie z ziemi i obejrzała czoło. Z cichym westchnieniem ulgi odstawiła mnie na ziemię i pchnęła w stronę domu.
- Chodźcie na obiad dzieci. Zaraz ojciec wróci i chciał z wami porozmawiać.
Razem z bratem posłusznie poszliśmy w stronę domu. I to wcale nie dlatego, że mama kazała... Po prostu uwielbiamy... uwielbialiśmy jej kuchnię. Zawsze potrafiła zrobić coś z niczego. No i był jeszcze ojciec. Zawsze gdy chciał z nami pogadać to opowiadał nam o swoim dniu. Jakich to rzeczy nie widział albo jakie potwory pokonał! A po opowieściach zawsze był czas na walkę. Lucas był wpatrzony w ojca jak w obrazek. Zawsze powtarzał, że chce być taki jak tata. Z resztą nie tylko on. Sama tak mówiłam... Tata uczył nas jak sobie poradzić z zagrożeniem, mówił kiedy lepiej jest się schować a kiedy walczyć. Uczył nas, że odwrót nigdy nie jest ucieczką. Jest po prostu czekaniem na lepszy moment do ataku.
Po obiedzie wszyscy udaliśmy się do salonu czekając na tatę... On zawsze spóźniał się na obiad. Siedziałam na kolanach mamy jak na gwoździach. Wierciłam się i kręciłam nie mogąc doczekać się na kolejną historię.
Drzwi otworzyły się z hukiem a w nich pojawił się ojciec. Minę miał jednak przerażoną.
- Uciekajcie! Już! - krzyknął i zaczął barykadować drzwi.
- Artur? Co się dzieje? - spytała mama wstając z fotela. Trzymała mnie w ramionach przyciskając do siebie.
- Mutanty. Są ich setki Emmo. Nie damy rady. Musimy uciekać - odparł ojciec biorąc mojego brata na ręce. Ruszył w stronę tylnych drzwi. Tych wychodzących na sad. Mama ruszyła za nim. Biegli przed siebie niosąc mnie i Lucasa. Nad ramieniem mamy widziałam jak te stwory się zbliżają. Widziałam ich zdeformowane twarze, kończyny... Widok, którego nie powinnam wtedy ujrzeć.Widok, który wżarł mi się w pamięć...Byli coraz bliżej a rodzice tracili siły...
Nagle mama się potknęła o wystający korzeń. Upuściła mnie a ja szczęśliwie... A może i nie szczęśliwie... wpadłam do opuszczonej zwierzęcej nory. Próbowałam wyjść gdy usłyszałam krzyki. Krzyki zwiastujące śmierć. Krzyki należące do osób mi bliskich a ja nie mogłam zrobić nic by im pomóc. Chciałam płakać, kopać i wyć z bezsilności... Ale nie mogłam. Leżałam sparaliżowana strachem w tej norze i wsłuchiwałam się w milknące krzyki mojej rodziny.
Nie wiem ile leżałam w tej norze. Dzień? Dwa? Może tydzień? Nie wiem... jednak te krzyki odbijały się echem w mojej głowie jeszcze długie lata.
Gdy w końcu wyszłam z nory na trawie pozostały tylko szczątki w postaci kości i zaschniętej krwi. Nie uroniłam ani jednej łzy. Z ponurą miną i krokiem niemal jak zombie ruszyłam w nieznanym mi kierunku. Dzięki lekcjom ojca wiedziałam jakie rośliny mogę jeść a jakich nie powinnam. Do zmroku zawędrowałam już dość daleko. Jednak brakowało mi sił. Padłam na ziemię zmęczona, głodna i spragniona zastanawiając się co jest po śmierci.
Zamknęłam oczy czekając na to co los mi przyniesie. Nie miałam już sił na nic...
W oddali usłyszałam głos... Kobiecy głos.
Ostatnie co pamiętam to kojący głos mówiący do mnie abym się trzymała...
Subskrybuj:
Posty (Atom)