poniedziałek, 2 kwietnia 2018

Trudne początki #2

Sporo czasu minęło odkąd obudziłam się w obozie ludzi, którzy mnie uratowali. Z tego co oni mówią parę lat. Z tego co ja wiem... po prostu długo już z nimi jestem. Stali się dla mnie drugą rodziną... Dali mi drugi dom...
Tym razem nie było aż tak sielankowo. Ciągle uciekaliśmy przed zagrożeniem. Stawało się to uciążliwe... Nigdy nie można było poczuć się bezpiecznie. Ja dnia męczące wędrówki a w nocy warty. Życie nie było już takie kolorowe. W grupie jednak zawsze raźniej prawda? Otóż nie zawsze... Zdarzały się u nas kłótnie... raz nawet doszło do rękoczynów, które zakończyły się śmiercią. Kolejna nie potrzebna śmierć... Jak ma się 12 lat na karku i tyle się widziało człowiek szybciej dorośleje. Stajemy się bardziej dojrzali i nieufni. Boimy się zaufać nawet najbliższym. Jack zawsze powtarzał "Nie masz oczekiwań, nie doznasz rozczarowań.". Tym się starałam kierować. Im mniej od kogoś oczekiwałam, im mniej ufałam tym mniej bolało jak zostałam zraniona. Wiele osób obiecywało mi gruszki na wierzbie... Lecz nikt nigdy nie spełnił swojej obietnicy. Większość osób była gotowa iść po trupach do celu. 
Wszyscy tylko nie ja...
Dawniej byłam gotowa skoczyć w ogień by kogoś ratować. 
Jednak po pewnym zdarzeniu to się zmieniło...
Było późne popołudnie a naszą grupę prowadził przez miasto obcy przewodnik. Wokół panowała cisza, nie z tych kojących i przynoszących ulgę ale z tych co przyprawiają cię o dreszcze. W czasie takiej ciszy masz wrażenie, że na każdym kroku coś czai się by ciebie dorwać... I w większości masz rację. Jeden nierozważny ruch, jeden krok i może być po tobie. Wystarczy najzwyklejsze skręcenie kostki, które cię spowolni. Natrafisz na mutantów i możesz się żegnać z życiem. Ethan opowiadał mi podczas tej wędrówki o religiach jakie panowały nim nastąpiła ta cała apokalipsa... Opowiadał o Bogu, Allachu, o panteonach Greków, Rzymian, Słowian i wielu innych... Jednak z tego wszystkiego najbardziej zapamiętałam opowieść o Morrigan. Irlandzka szafarka śmierci ale i bogini natchnienia. Była okrutna i krwawa ale sprawiedliwa. Niezależna i odporna na wszelkie kpiny... Zawsze wyobrażałam ją sobie jako wysoką kobietę o smukłym ciele ubraną w suknię koloru obsydianu przyozdobioną kruczymi piórami... 
Zasłuchana w opowieść Ethana nie zorientowałam się na czas o nadchodzącym niebezpieczeństwie. Jeden z mutantów skrył się w zaułku i wyskoczył na mnie gdy przechodziłam. Wgryzł się w moje ramię a pazurami zaczepił o talię. Charczał przy tym przeraźliwie. Wybuchła panika. Jedni uciekali, inni próbowali się ukryć... Tylko dwie osoby zostały i spróbowały mi pomóc. Ethan zaszedł mutanta od tyłu i pilnował aby nie uniknął ciosu a Jack w tym czasie uważając by mnie przy tym nie zranić wbił mu nóż w głowę. Padłam na ziemię zwijając się z bólu. Czułam ciepłą krew, która wypływała z rany na ziemię znacząc ją na szkarłatny kolor. Odważyłam się kątem oka zerknąć na ugryzienie. Wyglądało to paskudnie. Od obojczyka aż do przedramienia ziała ogromna krwawa masa, która jeszcze chwilę temu była moją skórą i mięśniami. Jack zawołał Lucy. Była ona medykiem w naszej grupie. Jack zawsze wychwalał ją pod niebiosa. Zazwyczaj to ja jej pomagałam w opiece nad rannymi. Dzisiaj to ja potrzebowałam pomocy. Obezwładniający ból odbierał mi zdolność racjonalnego myślenia. Płakałam i krzyczałam by przestało boleć. W końcu przestało... a ja straciłam kontakt z rzeczywistością. 
Obudziłam się kilka dni później trawiona gorączką. Obok mnie siedziała Lucy ale jej obraz mi się rozmazywał. 
Ramię dalej bolało ale już mniej. Czułam jak Lucy nakłada mi opatrunki chłodzące na czoło aby zbić gorączkę, oraz na ranę aby zmniejszyć ból. Widziałam w jej oczach zmartwienie. Zawsze się martwiła o swoich pacjętów. 
- Jest bardzo źle? - zapytałam cicho.
- Wyjdziesz z tego kochaniutka. O to się nie martw. Niestety jednak pozostaną ci po tym blizny. Możliwe też, że będziesz podatna na mutacje więc musisz od teraz bardzo uważać. - odparła.
A więc to ją tak martwiło...
Przymknęłam powieki i nic nie mówiłam. Byłam podatna... Bardziej niż inni... Kto wie? Może już noszę w sobie tego wirusa, który czeka na odpowiedni moment by zacząć mutację? 
- Zostawię cię samą byś mogła to przetrawić. W razie czego wołaj. - powiedziała cicho Lucy po czym wstała i wyszła najciszej jak się dało.
Zostałam sama.
Zdana tylko na siebie i swoje czarne myśli. 
Jedyne czego pragnęłam to przytulić się do kogoś i móc w końcu poczuć się bezpiecznie. 
Czy to tak wiele? 
Łzy same spłynęły po moich policzkach. Od śmierci rodziny byłam sama... Wokół byli ludzie... Ale to nie to samo. 
Nikt nie zastąpi ci miłości rodziny... Ich bliskości i ciepła...
Próbowałam się uspokoić... Przemyśleć wszystko na trzeźwo... Jednak poczucie, że stanowisz zagrożenie dla całej grupy jest przytłaczające... 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz